Read Time:4 Minute, 57 Second

στον Κωνσταντίνο Μποβιάτσο

Πολλά θα καταλάβουμε από την συνέντευξη του Renaud Camus, ενός Γάλλου διανοούμενου, που δεν ανήκει στον λεγόμενο “πατριωτικό χώρο” Και μάλιστα αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα αφού δεν είναι κακός “φασίστας”, οπότε τα λόγια του πονάνε ακόμη περισσότερο το σύστημα.
Δεν είναι εύκολο να βρεις τον Renaud Camus. Και αυτό όχι μόνο επειδή ζει, σχεδόν απομονωμένος σε ένα κάστρο στα Πυρηναία, μακριά από όλους αλλά γενικά είναι ένας άνθρωπος μοναχικός. Και φυσικά δεν αποφεύγει τον διάλογο, αντίθετα τον αντιμετωπίζει με ηρεμία, με επιχειρήματα, αλλά και με ευχαρίστηση. Απλά δεν θέλει ετικέτες που σήμερα όλοι αρέσκονται να βάζουν.

Παρόλα αυτά οι ιδέες του είναι δυνατές και ρίχνουν οποιοδήποτε ιδεολογικό τείχος. Τα βιβλία του διαβάζονται από πολλούς και δημιουργούν αίσθηση.
Αλλά τα βιβλία που έκαναν τον μεγαλύτερο θόρυβο είναι αυτά που ασχολούνται με το φαινόμενο, που ο ίδιος ονομάζει “Le Grand Remplacement”, δηλαδή η Μεγάλη Αντικατάσταση και φυσικά όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι ένα θέμα “πολιτικά ορθό”. Εκεί μέσα εξηγεί το γιατί πραγματοποιείται η αντικατάσταση των λαών, σε βάρος των Ευρωπαίων. Ασκεί σκληρή κριτική στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου την ισλαμική επίδραση και προτείνει τρόπους για την αντιμετώπιση τους. Και όπως καταλαβαίνει κάποιος, τέτοια βιβλία δεν μεταφράζονται εύκολα σε άλλες γλώσσες διότι κάνουν “κακό”.

Τι σας ώθησε να γράψετε για την ” Μεγάλη Αντικατάσταση”;
Η απελπισία, η ελπίδα..!

Τι ακριβώς εννοείτε με την ονομασία Μεγάλη αντικατάσταση;
Δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται με μια ονομασία. Περισσότερο θα το έλεγα ένα Σύνταγμα αν προτιμάτε μια ορολογία πιο επίσημη. Αλλά εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο, την αντικατάσταση ενός λαού και ενός πολιτισμού. Την πραγματοποίηση, σαν εφιάλτης, της διάσημης ατάκας του Brecht: “αν η κυβέρνηση δεν είναι ευχαριστημένη από τον λαό, δεν πρέπει να κάνει άλλο από το να εκλέξει άλλον λαό”. Ακριβώς αυτό που συμβαίνει στην Γαλλία. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση, έχασε το εκλογικό της σώμα και τώρα ψάχνει να βρει ένα άλλο που είναι, οι μετανάστες. Αλλά το φαινόμενο αυτό πλέον είναι πανευρωπαϊκό.

Ποιος επεξεργάστηκε αυτό το σχέδιο;
Καμία ρίζα δεν έχει αυτό το σχέδιο, απλά μπορούμε να πούμε για πρακτικούς λόγους, αυτούς που το χρησιμοποιούνε όπως για παράδειγμα το σοσιαλιστικό κόμμα, που ήθελε να αποκτήσει ένα δικό του καινούργιο κοινό. Μάλιστα σε μερικά έγγραφα του ΟΗΕ, υπάρχουν αναφορές για ανάγκη εθνικής μετατροπής της Ευρώπης με την ίδια ορολογία, remplacement ( αντικατάσταση ). Ωστόσο, πιστεύω κυρίως σε μια δύναμη γιγαντιαίων μηχανισμών με ιστορικής, οικονομικής, ιδεολογικής ακόμη και οντολογικής βάσης, σε σημείο που οι άνθρωποι είναι απλά γρανάζια μεταξύ άλλων και χειραγωγούνται από διάφορες καταστάσεις. Αυτό που ονομάζουμε remplacement, η ιδεολογία που προωθεί την μεγάλη αντικατάσταση, γεννήθηκε από το τερατούργημα της Βιομηχανικής επανάστασης και των παραμέτρων της με έναν δογματικό αντιρατσισμό.Renaud Camus,Renaud Camus,
Μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται ράτσες και λαοί που διαλέχτηκαν μέσω μιας διοικητικής απόφασης, θελημένης και απαραίτητης στην εποχή της μεταβιομηχανοποίησης του ανθρώπου, ο οποίος πλέον θεωρείται αντικαταστάσιμος και χωρίς ρίζες, χωρίς κουλτούρα και πολιτισμό, χωρίς έθνος! Ότι ο άνθρωπος είναι αντικαταστάσιμος με τον ίδιο, είναι απαραίτητο, έτσι ώστε να είναι εναλλάξιμος με τις μηχανές από τη μία πλευρά και με τα προϊόντα που κατασκευάζονται από την άλλη.

Εσείς πιστεύετε ότι καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν την αντικατάσταση;
Δεν είναι ότι τα καταφέρουν, είναι ότι το ολοκληρώνουν με μια ταχύτητα απίστευτη που βασίζεται σε μια εισβολή μεταναστών.

Πως κρίνετε την συμπεριφορά της Ευρώπης στην διαχείριση της μετανάστευσης;
Η Ευρώπη απειλείται από μια τρομερή ώθηση του θανάτου, ένα μίσος που την σπρώχνει στην αυτοκτονία. Έχει να κάνει με το παρελθόν της και τους διάφορους πολέμους , ίσως όχι τόσο άμεση σε αποτέλεσμα αλλά με επιπτώσεις στην ιστορία. Ο ρατσισμός με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε φτάσει σε ένα επίπεδο να χωρίσει την Ευρώπη. Τα τελευταία χρόνια αντιθέτως πρέπει να πούμε ότι ο αντιρατσισμός, αυτός ο “κομμουνισμός του 21ου αιώνα”, όπως λέει ο Alain Finkielkraut, μπορεί να φέρει σε πέρας την αποστολή. Θα μετατρέψει την μεταναστευτική εισβολή σε μια “ανθρώπινη κρίση”, ή αλλιώς, σε έναν “προσφυγικό συναγερμό”, με τις γνωστές συνέπειες.

Τι πρέπει να κάνουμε για να σταματήσουμε αυτές τις εισβολές μεταναστών;
Να αρνηθούμε με δράσεις και νομοθετικές αλλαγές την διαδεδομένη ιδέα ότι η Ευρώπη είναι ένα Ελ Ντοράντο, έτοιμη να σκορπίσει οποιαδήποτε στιγμή χρήματα για να έρθουν οικογένειες μεταναστών και ότι επιδοτεί πλουσιοπάροχα την ίδια την κατάκτηση της.

Ποιο το βάρος του Ισλάμ σε αυτήν την μεταναστευτική εισβολή;
Λίγο πιο πάνω από τα τρία τέταρτα θα έλεγα. Ίσως τέσσερα πέμπτα. Αλλά να λάβουμε υπόψη ότι είναι η μοναδική ομάδα ανάμεσα στους κατακτητές, που διαθέτει οργανωμένες κοινοτικές δομές και θα είναι η μόνη που θα απορροφήσει τα οφέλη αυτής της εισβολής.

Τι ευθύνες έχει η πνευματική ελίτ της αριστεράς;
Όχι μεγαλύτερη από αυτών της Δεξιάς, οι οποίοι είναι ακριβώς το ίδιο υπέρ της Μεγάλης αλλαγής (o ίδιος το ονομάζει αντικαταστάτες ). Η μοναδική διαχωριστική γραμμή που μετράει σήμερα σε επίπεδο πνεύματος, ηθικού, πολιτικής, αλλά και ακτιβισμού είναι εκείνη μεταξύ αντικαταστατών και μη αντικαταστατών. Οι τελευταίοι είναι οι αντικαταστάσιμοι που δεν θέλουν να αντικατασταθούν. Και φυσικά υπάρχουν και αυτοί , που είναι και οι περισσότεροι και πιο δυνατοί. Είναι σαν τα πουλιά του Χίτσκοκ: “περιμένουν την σειρά τους”. Οι αντικαταστάτες είναι τρελοί: αντικαθιστούν έναν λαό, ο οποίος έχει αποχαυνωθεί από την λήθη και από την υπερβολική τεχνολογία, μαστιγωμένο, νευριασμένο, λοβοτομημενο , χωρίς ταυτότητα, με έναν λαό φανατικά φυλετιστή. Σκάβουν τον τάφο τους. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι την ίδια ώρα σκάβουν και τον δικόν μας.

Τι σκέφτεστε για την σύγκρουση των πολιτισμών που αναφέρει ο Samuel P. Huntington; Κυρίως: έχουμε ακόμη έναν πολιτισμό να υπερασπιστούμε;
Όσον με αφορά, είμαι φανατικά με αυτόν. Το έχω διαβάσει το βιβλίο του σε βάθος και το βρίσκω καθημερινά μπροστά μου, ακόμη και σε δευτερεύοντα πράγματα που δεν τους δίνουμε σημασία. Για παράδειγμα η Ελλάδα. Όλη η κρίση της Ελλάδος των τελευταίων μηνών, έχει αναφερθεί και αναλυθεί στο βιβλίο του, το οποίο έχει εκδοθεί 20 χρόνια πριν. Το ότι έχουμε έναν πολιτισμό να υπερασπιστούμε είναι μια πραγματικότητα. Αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είναι πολύ άρρωστος. Η Μικρή Αντικατάσταση, είναι αυτή της μη κουλτούρας ή της βιομηχανικής κουλτούρας, που ζημιώνει την πραγματική και προηγείται της Μεγάλης Αντικατάστασης.

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.