ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΒΕΝΕΡ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΟΤΡ ΝΤΑΜ

«Ο θάνατος είναι μερικές φορές ένας άλλος τρόπος ύπαρξης» έγραψε κάποτε ο Βενέρ και αυτό θα ήθελε σίγουρα να το θυμόμαστε. Ο Ντομινίκ Βενέρ, Γάλλος εθνικιστής, ευρωπαϊστής ακτιβιστής και συγγραφέας αυτοκτόνησε στις 21 Μαΐου 2013, αυτοπυροβολημένος με βολή περιστρόφου μέσα στον καθεδρικό ναό της Παναγίας, «Νοτρ Νταμ»,στο Παρίσι.

Το 1956 ο Βενέρ στρατεύτηκε εθελοντικά και πολέμησε ως αλεξιπτωτιστής στην Αλγερία, όπου υπηρέτησε μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου. Επιστρέφοντας στη Γαλλία πήρε μέρος στη δράση εθνικιστικών οργανώσεων, ενώ στη συνέχεια μετατράπηκε σε ευρωπαϊστή, πριν αποσυρθεί οριστικά από την πολιτική και ασχοληθεί με τη συγγραφή ιστορικών βιβλίων.
Έφτασε στο ναό λίγο μετά τις 16:00 το απόγευμα της Τρίτης 21 Μαΐου και εισήλθε στο ιερό όπου άφησε μια επιστολή με τίτλο «Δήλωση του Ντομινίκ Βενέρ: λόγοι για έναν εθελοντικό θάνατο» , μέσα σ’ έναν σφραγισμένο φάκελο. Αυτοπυροβολήθηκε στο στόμα μ’ ένα μικρό ατομικό πυροβόλο όπλο, μπροστά στην Αγία Τράπεζα, λίγο μετά τις 17:00.
Σε ιδιόγραφο σημείωμα που βρέθηκε, ο αυτόχειρας εξηγούσε τους λόγους της πράξεως του. Ο Βενέρ ήταν αντίθετος με τη μετανάστευση ανθρώπων από χώρες του τρίτου κόσμου προς τη Γαλλία και την Ευρώπη, και ιδίως στη μετανάστευση και την αποδοχή μουσουλμάνων, καθώς και εναντίον της αμερικανοποιήσεως των ευρωπαϊκών αξιών.

Ας θυμηθούμε το κύκνειο άσμα του με την μορφή γράμματος που άφησε εκείνη την ημέρα ακριβώς στον τόπο που αυτοκτόνησε, μέσα στην Παναγία των Παρισίων:
«Είμαι σώματι και πνεύματι υγιής και γεμάτος από την αγάπη της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Αγαπώ τη ζωή και δεν περιμένω τίποτα πέρα απ’ αυτήν, εκτός από την διαιώνιση της φυλής και του πνεύματός μου. Ωστόσο, στο δειλινό αυτής της ζωής, μπροστά στους τεράστιους κινδύνους για την γαλλική και ευρωπαϊκή μου πατρίδα, αισθάνομαι το καθήκον να δράσω όσο έχω ακόμα τη δύναμη. Αισθάνομαι αναγκαίο το να θυσιαστώ για να σταματήσει ο λήθαργος που μας βαραίνει. Προσφέρω ό, τι απομένει απ’ τη ζωή μου στοχεύοντας σε μια διαμαρτυρία και στην θεμελίωσή της . Διαλέγω ένα εξαιρετικά συμβολικό μέρος, τον καθεδρικό της Παναγίας των Παρισίων τον οποίο σέβομαι και θαυμάζω, αυτόν ο οποίος χτίστηκε από την ευφυΐα των προγόνων μου πάνω σε αρχαιότερους λατρευτικούς τόπους και που θυμίζει την πανάρχαια καταγωγή μας.
Τη στιγμή που τόσοι και τόσοι άνθρωποι γίνονται δούλοι της ζωής τους, η χειρονομία μου ενσαρκώνει μια ηθική της θέλησης. Αυτοκτονώ προκειμένου να αφυπνίσω τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Εξεγείρομαι ενάντια στη μοιρολατρία. Εξεγείρομαι ενάντια στα ψυχικά δηλητήρια και ενάντια στις ασυγκράτητες ατομικές επιθυμίες που καταστρέφουν τα ταυτοτικά μας ερείσματα και κυρίως της οικογένειας, ενδόμυχη βάση του πολυχιλιετούς πολιτισμού μας. Ενώ υπερασπίζομαι την ταυτότητα όλων των λαών στον τόπο τους, εξεγείρομαι επίσης ενάντια στο έγκλημα που στοχεύει στην αντικατάσταση των πληθυσμών μας.
Ο κυρίαρχος λόγος δεν μπορεί να ξεπεράσει τις δηλητηριώδεις ασάφειες του και οι Ευρωπαίοι πρέπει να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες. Χωρίς μία ταυτοτική θρησκεία για να προσορμίσουμε, μοιραζόμαστε μία κοινή μνήμη που φτάνει μέχρι τον Όμηρο, ως αποθήκη όλων των αξιών στις οποίες θα θεμελιωθεί η μελλοντική μας αναγέννηση, μόλις ξεπεράσουμε την μεταφυσική της ασυδοσίας, την πηγή όλων των σύγχρονων υπερβολών. Ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων από όσους υποφέρουν από τον θάνατό μου, πρώτα και κύρια από τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου, όπως και από τους φίλους μου. Μόλις όμως ξεθωριάσουν το σοκ κι ο πόνος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα κατανοήσουν το νόημα της χειρονομίας μου και θα ξεπεράσουν τη λύπη τους με περηφάνια. Ελπίζω ότι θα αντέξουν μαζί. Θα βρουν νύξεις και εξηγήσεις για τις πράξεις μου στα πρόσφατα κείμενά μου».

 Άγγελος Δημητρίου

Leave a Reply

Your email address will not be published.