ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ…

Για τις παραδοσιακές κοινωνίες, η τίμηση των νεκρών ηρώων, η έμπρακτη μίμησή τους, η μεταφορά του μηνύματός τους στο παρόν και έτσι η διαιώνιση της ιερής παρουσίας τους, ήταν κάτι το φυσικό. Ήταν η αυτονόητη έκφραση μιας κοινωνίας, η εξωτερίκευση του μεταφυσικού της φορτίου. Αποτελούσε η τίμηση των νεκρών μια αναφορά στο κοινό παρελθόν και […]

ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΚΟΣΜΟ

Ο μοντέρνος άνθρωπος δεν δημιουργεί, πιθηκίζει. Δεν διακινδυνεύει, δειλιάζει. Δεν θυσιάζεται, εξασφαλίζεται. Βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με έναν ολοκληρωμένο τύπο ανθρώπου, με μια συνολική θεώρηση της ζωής. Και έχουμε να προτείνουμε μια νέα, την δική μας. Αυτή θα πρέπει να είναι η σκέψη κάθε φορά που αντικρίζουμε ένα ζήτημα μικροπολιτικής, κάθε φορά που η καθημερινή ζωή […]

ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΕΥΝΟΟΥΝ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ «ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΥ»

Το αντιθετικό ζεύγος της μαζοποίησης και της οργανικής κοινωνίας αφορά τον τρόπο με τον οποίο δομείται και εκφράζεται ένα κοινωνικό σύνολο, τον τρόπο που αλληλεπιδρούν τα άτομα μεταξύ τους, την σχέση τους με την πολιτική εξουσία και τους θεσμούς, καθώς και την συμπεριφορά τους στο διεθνές περιβάλλον. Η μάζα αποκρυσταλλώνεται ως κεντρικό χαρακτηριστικό στα αστικοδημοκρατικά […]

Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ»

γράφει ο Άγγελος Δημητρίου Είναι χιλιοειπωμένη η φράση του Σάμιουελ Τζόνσον ότι «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Και πράγματι, η επίκληση στο πατριωτικό συναίσθημα προσφέρεται για την χειραγώγηση των μαζών όσο και για το να αποδείξει μέχρι και ο τελευταίος των πολιτών ή πολιτικών τα ηθικά εχέγγυά του και την ανιδιοτέλειά του. […]

ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ

Η οργή των Εθνικιστών, κάθε άλλο παρά όμοια είναι με την περιρρέουσα μιζέρια και κακομοιριά των Νεοελλήνων, με τους κοπετούς και τις οιμωγές τους, με την απογοήτευση και την (άδικη) αγανάκτησή τους. Ένα λαός που εδώ και πολλά χρόνια, λειτουργεί στον ατομικό και συλλογικό βίο σαν κακόγουστη, αναιδής, κακοσχηματισμένη πλέμπα, σαν ψωραλέα, λιμασμένη αγέλη, «έχει […]

ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΜΕ ΤΡΕΦΕΙ

«Κανάγιες! Το ψωμί της εξορίας με τρέφει», έλεγε στα τελευταία του γραφτά, από την Πρέβεζα, ο μονίμως οργισμένος, ο αιωνίως ασυμβίβαστος Κ.Γ. Καρυωτάκης. Εισάγοντας έτσι στην κοινωνικοπολιτική δραστηριότητα μια ασκητική της αξιοπρέπειας, μπρος στην μικροπολιτική, μπρος στην χαμέρπεια και τα ταπεινά πεπραγμένα των ανθρώπων του καιρού του και όλων των καιρών. Εγκαινιάζοντας, με το πικρό […]